Ile decybeli wytwarzają k-poperki? Wideo z koncertu BTS na trasie "Love Yourself" w Londynie

 

Na zdjęciu: baner z trasy "Love Yourself" BTS w Londynie, 2018 rok. Fot. Paulina Guz

Choć do dzisiaj żałuję, że ominął mnie legendarny koncert, gdzie BTS jako jedni z niewielu artystów wyprzedali bilety na cały Wembley, to miałam swoją okazję, by obejrzeć ich na żywo. W 2018 roku pojechałam do Londynu, by na arenie O2 przeżyć coś, co sprawiło, że już nigdy nie żałowałam pieniędzy na podobne eventy. 

Już przed samym koncertem czuć było w powietrzu podekscytowanie. W metrze, na ulicach czy nawet McDonaldzie chodzili ludzie w koszulkach fandomowych, którzy - jakby mówiąc niedostępnym nikomu językiem - porozumiewali się ze sobą znaczącymi spojrzeniami i uśmiechami. Im bliżej areny O2, tym było ich więcej i zwykli mieszkańcy Londynu, którzy pewnie śpieszyli się do pracy czy do domu, patrzeli na to trochę zdziwieni, ale i rozbawieni i zaciekawieni. 

Ciężko wytłumaczyć, czemu ucieszył mnie widok staruszki, która w fast-foodzie miała bluzkę z logiem w BTS. Może to dlatego, że na co dzień nie spotyka się tyle osób z podobnymi zainteresowaniami, więc w ten dzień, gdy wszyscy na siebie wpadaliśmy, miało się raczej wrażenie spędu rodzinnego niż po prostu imprezy. Poza tym miło było przekonać się na własne oczy, że wbrew popularnemu mitowi k-popu nie słuchają wyłącznie nastoletnie dziewczyny.

"I didn’t know anything about how to love myself. You guys taught me through your love, through your tweets, through your letters, through your everything"

Szczególnie było to widać przed samą areną. Ludzie każdego koloru skóry i narodowości. Emeryci, ojcowie z córkami, dorosłe kobiety i nastolatki, dzieci. Było tam wiele uśmiechniętych dziewczyn w hidżabach i osób, tak jak ja i moi znajomi, zza granicy. Wśród tego zgromadzenia pojawiał się co jakiś czas problem, by dobrze porozumieć się po angielsku, jeśli ktoś zainicjował rozmowę, ale ostatecznie miłe było to, że ostatecznie w niczym to nie przeszkadzało. Na jeden dzień dla nas, fanów, bariery międzyludzkie przestały istnieć i myślę, że każdy potrzebuje od czasu do czasu doładować się tak pozytywną energią. 

Wyjątkowo też ominęły mnie długie kolejki. Po pierwsze dlatego, że nie miałam miejsca stojącego przy scenie i nie musiałam walczyć o to, by być jak najbliżej jej krańca, po drugie dlatego, że choć wtedy nie do końca zdawałam sobie z tego sprawę, arena O2 była dość mała. Gdy porównywałam wrażenia z przyjaciółką, która miała okazję pojechać na Wembley, dopiero wtedy uświadomiłam sobie kolosalną różnicę. Moje słabe miejsce w środkowym rzędzie dalej zapewniało mi świetny widok, gdzie u niej członkowie zespołu zdawali się oddaleni o lata świetlne i czasem lepiej było patrzeć w ekran obok sceny, bo inaczej nic nie można było zobaczyć. 

"Through this Love Yourself tour, I’m finding how to love myself”

Z drugiej strony wielu osobom musi to nie przeszkadzać, bo ludzie bez biletów na koncertach BTS zbierają się na terenach wokół eventu, by śpiewać. Na arenie O2 i tak miało to mniejszą skalę niż w późniejszych latach, gdzie mieszkańcy nagrywali z okien, jak głośno było w godzinach koncertu.

Przed samym występem puszczane były piosenki z głośników i już wtedy wszyscy włączyli się do śpiewania i fanchantów. A gdy światła zgasły, a ktoś wszedł na scenę, wszyscy zaczęli krzyczeć, choć okazało się, że to tylko techniczny chciał coś sprawdzić. Musiał się wtedy czuć jak prawdziwa gwiazda. Dziewczyna obok mnie, która mówiła po angielsku, cały czas ze mną rozmawiała. Sprzedałyśmy jej bilet, była sama, ale absolutnie się tym nie przejmowała i ciągle miałyśmy jakiś temat do rozmowy. 

Podczas koncertu nie nagrywałam dużo, poddałam się już w pierwszej części, bo zwyczajnie chciałam jak najlepiej to zapamiętać własnymi oczami. Fale z rąk i army bombs, lightsticki BTS, morze świateł na widowni, muzykę, która brzmiała zupełnie inaczej na żywo i artystów, którzy wiele dla mnie znaczyli i wreszcie mogłam zobaczyć, jak robią to, co kochają, czyli występują. Wiele osób wokół mnie płakało. Może z nadmiaru wrażeń, może dlatego, że spełniali swoje marzenie, a może zwyczajnie leciała piosenka, która była im wyjątkowo bliska. 

Dla mnie największym zaskoczeniem był fakt, że nie potrzebowałam wodoodpornego tuszu, który specjalnie użyłam tego dnia. Nie chciało mi się w ogóle płakać, za to cały czas szeroko się uśmiechałam. Byłam przepełniona endorfinami i adrenaliną.

"It's never intended, but it feels like I'm using you guys to love myself 
So, I'm going to say one thing...
Please use me. Please use BTS to love yourself"

Choć ta wycieczka sporo mnie kosztowała, to nigdy nie żałowałam tych pieniędzy i koncert na trasie "Love Yourself" w Londynie został jednym z najlepszych doświadczeń w moim życiu. Sprawił że w późniejszym czasie pojechałam na Twenty One Pilots do Łodzi, co było kolejną świetną decyzją. 

Filmik poniżej to tylko próbka tego, jak wygląda atmosfera koncertowa i ile decybeli może wytworzyć zbiorowisko k-poperek :) 


Materiał wideo z trasy BTS "Love Yourself" w 2018 roku. Wykonanie: Paulina Guz


Użyte cytaty podchodzą z przemówienia Kim Namjoona na wspomnianej trasie "Love Yourself". 



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Dlaczego tu tak śmierdzi siarką? Czyli recenzja nowej książki Anety Jadowskiej, "Cud, Miód, Maliny"!

Pomysł na prezent świąteczny - romans pod choinkę!